1739 - اول ماه به چهار چيز ثابت مى شود : اول آن كه خود انسان ماه را ببيند.
دوم عـده اى كـه از گـفته آنان يقين يا اطمينان پيدا مى شود , بگويند ماه را ديده ايم و هم چنين است هر چيزى كه به واسطه آن يقين يا اطمينان پيدا شود.
سـوم دو مـرد عادل بگويند كه در شب ماه را ديده ايم , ولى اگر صفت ماه را بر خلاف يكديگر بگويند , اول مـاه ثابت نمى شود , و هم چنين است اگر شهادت آنان مبتلى به معارض - يا در حكم معارض - باشد مثلا اگـر گروه زيادى از مردم شهر استهلال نمايند , ولى بيش از دو نفر عادل كسى ديگر ادعاى رؤيت ماه را نـكـنـد , يا آن كه گروهى استهلال كنند , و دو نفر عادل از ميان آنان ادعاى رؤيت كنند , و ديگران رؤيت نـكنند , حال آن كه دو نفر عادل ديگر در ميان آنها باشد كه در دانستن جاى هلال و در تيزبينى و در ديگر خصوصيات مانند آن دو عادل اول باشند , در اين چنين موارد اول ماه به شهادت دو عادل ثابت نمى شود.
چـهـارم سى روز از اول ماه شعبان بگذرد كه به واسطه آن اول ماه رمضان ثابت مى شود , و سى روز از اول رمضان بگذرد كه به واسطه آن , اول ماه شوال ثابت مى شود.
1740 - اول ماه به حكم حاكم شرع ثابت نمى شود , و رعايت احتياط اولى است .
1741 - اول مـاه بـا پيشگويى منجمين ثابت نمى شود , ولى اگر انسان از گفته آنان يقين يا اطمينان پيدا كند , بايد به آن عمل نمايد.
1742 - بلند بودن ماه يا دير غروب كردن آن , دليل نمى شود كه شب پيش , شب اول ماه بوده است , و هم چنين اگر ماه طوق داشته باشد , دليل نمى شود مال شب سابق بوده .
1743 - اگر ماه رمضان براى كسى ثابت نشود و روزه نگيرد , چنانچه بعد ثابت شود كه شب پيش اول ماه بوده , بايد روزه آن روز را قضا نمايد.
1744 - اگـر در شهرى اول ماه ثابت شود , در شهرهاى ديگر كه در افق با او متحد مى باشند , اول ماه نيز ثـابت مى شود , و مقصود از اتحاد افق در اين جا آن است كه اگر در شهر اول ماه ديده شود و در شهر دوم نيز اگر مانعى مانند ابر نباشد - ديده مى شود.
1745 - اول مـاه بـه تلگراف ثابت نمى شود , مگر انسان بداند كه تلگراف از روى شهادت دو مرد عادل يا از راه ديگرى بوده كه شرعا معتبر است .
1746 - روزى را كـه انسان نمى داند آخر رمضان است يا اول شوال , بايد روزه بگيرد , ولى اگر در اثنا روز بفهمد كه اول شوال است بايد افطار كند.
1747 - اگـر زنـدانـى نتواند به ماه رمضان يقين كند , بايد به گمان عمل نمايد , ولى اگر بتواند گمان قويتر پيدا كند نمى تواند به گمان ضعيف تر عمل نمايد و اگر عمل به گمان ممكن نباشد , بايد يك ماهى را كه احتمال مى دهد ماه رمضان است روزه بگيرد ولى بايد آن ماه را در نظر داشته باشد , پس چنانچه بعد بر او معلوم شود كه آن ماه رمضان يا پس از آن بوده چيزى بر او نيست , ولى اگر معلوم شود كه قبل از ماه رمضان بوده بايد روزه هاى ماه رمضان را قضا نمايد.